Η εβδομάδα που πέρασε

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης ολοκληρώθηκε η γιορτή της επετείου της 17ης Νοέμβρη στο δημοτικό σχολείο του γιού μας. Σύντομη και περιεκτική κάλυψε όλα τα μηνύματα που μπορεί να σου προσφέρει μια τέτοια μέρα.

Τα παιδιά με το χιούμορ τους, την τσαχπινιά τους αφοσιώθηκαν στους ρόλους τους και ξέθαψαν απο το χρονοντούλαπο τις μνήμες εκείνης της μέρας. Ασφαλίτες, φοιτητές και καφετζήδες όλοι ΄ΕΝΑ.

Με περηφάνεια στο τέλος της γιορτής μικροί και μεγάλοι τραγούδησαν τον Εθνικό μας ύμνο ως φόρο τιμής προς όλους όσους θυσιάστηκαν για την Ελευθερία μας.
Μπράβο στα παιδιά της τετάρτης τάξης.

Έτσι άρχισε η εβδομάδα και ολοκληρώθηκε με πολλές σκέψεις για το μέλλον μας, σκέψεις επιβίωσης και ''αποφάσεις''. Κεφάλαια που άνοιξαν μα και έκλεισαν με αναμνήσεις. Καλές ή κακές; Εμπειρίες ζωής θα έλεγα, γνώσεις που λαβαίνεις και που δεν υπάρχει 'είσαι μεγάλος ή μικρός', πάντα βρίσκεις και θα βρίσκεις μπροστά σου προβλήματα που θέλουν λύση. Όποιος έχει τη δύναμη τα προσπερνάει βρίσκοντας λύσεις, αναζητώντας τρόπους να ξεφύγει. Θα τα καταφέρω;;; Τα κατάφερα;
Αυτά όμως θα τα αναλύσω στο επόμενο μου πόστ γιατί έχω πολλές σκέψεις να καταθέσω.

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.
Μαρία

Aλλαγή διάθεσης....

Με σκέψεις τελειώνει ακόμα ένας μήνας και οι αναρτήσεις ελάχιστες... στιγμές αρκετές αλλά όχι ικανοποιητικές βλέποντας τις επιθυμίες μου. Προσπάθω κάθε στιγμή να ονειρευτώ, να δημιουργήσω, να βάλω στόχους ... έτσι τουλάχιστον ποθώ... αλλά κάποιος παίζει μαζί μου. Ανατροπές, κάθε μέρα κάτι διαφορετικό. Ε και;;;;; ξανά μπροστά προς τη δόξα τραβά! ααα όλα και όλα. Ξέρεις ποια είμαι εγώ;;; Πάμε πάλι.

Τέλη Οκτώβρη αλλαγή ώρας, χειμανιάτικη διάθεση, χωρίς τζάκι για άλλη μια χρονιά (για όλους αυτούς/αυτές που βάζετε φωτογραφίες στο facebook πφφφφ :) ) , με ικανοποίηση που έστω κατάφερα να στρώσω τα προγράμματα μας χωρίς άγχος. Διαβάσματα, σχολείο, δραστηριότητες, δουλειά, προσωπικός χρόνος. Κάτι είναι και αυτό.

Εύχομαι να ξεκλέψω πιο πολύ χρόνο να δώ τους φίλους μου, να βρώ περισσότερο χρόνο για μένα, να έρθουν τα Χριστούγεννα πιο γρήγορα να γαληνέψουν οι ψυχές των ανθρώπων.

Ίσως κάθε μέρα στέλνοντας περισσότερα χαμόγελα κάνω το κόσμο καλύτερο!
Και σας το 'πα; 7 Εβδομάδες για τα Χριστούγεννα........ ήδη χαμογελάω  να είδατε;;;

Μαρία

Καλοκαιράκι τέλος...

Πικρόχολος Σεπτέμβρης μπήκε δυναμικά με βροχές....

όμως εγώ σκαλίζω ακόμα τις φωτογραφίες των διακοπών, ήσυχο καλοκαίρι, λίγα μπάνια, πολύ δουλειά....

Με τον Αύγουστο να ξεκινάει με ταξίδι στην αγαπημένη Λήμνο...

Καλή παρέα, όμορφες στιγμές...

Και αφού μαζέψαμε εικόνες και μυρωδιές......... επιστροφή στη βάση..

...στην όαση μας, στον όμορφο μας κήπο που ζωντανεύει μέρα με τη μέρα.

Η βροχούλα κάνει το θαύμα της ... ξεπλένει και αναζωογονεί τη γη αλλα και τις ψυχές μας.

Κάθε μέρα απο δω και πέρα θα είναι γεμάτη απο δουλειά, σχολείο, αθλητισμό, διάβασμα, αγγλικά...
Καλό κουράγιο μανούλες..
 

Καλό μας απόγευμα.

Μαρία

Ο χαμός του χαμού....

Και ναι ...ναι μετά από εξαφάνιση μηνών επέστρεψα....  όχι δριμύτερη αλλά πιο γεμάτη, από δουλειά...(εργασία και χαρά), πιο γεμάτη από συναισθήματα.... πιο δυνατή... με νέους στόχους αλλά με λιγότερο χρόνο.

Ένα καλοκαίρι που για το μικρό μου παλικάρι είναι γεμάτο εικόνες... από τις ημέρες της κατασκήνωσης αλλά και από ημέρες κάτω από το ζεστό ήλιο της Χαλκιδικής. 

Ένα καλοκαίρι που δε χαίρομαι όσο θα ήθελα αλλά με τονώνει η ανυπομονησία για τις οικογενειακές διακοπές στο πανέμορφο νησί της Λήμνου... αρχές Αυγούστου. 

Σκόρπιες σκέψεις μετά από έναν δύσκολο Ιούνη γεμάτο εντάσεις. Εντάσεις που εύχομαι να τις πάρει ο χρόνος να γιάνει τις πληγές και να μη ξανάρθει. Να φύγει τόσο μακρυά παίρνοντας όλες τις απίστευτες σκέψεις που με τσάκισαν. Θα αναρωτιέστε '' μα τί λέει;" Αφήστε με να μονολογώ... να ξαναδιαβάζω για να θυμάμαι. Κάθε εμπόδιο για καλύτερο σωστά;;;

Και να σας πω και κάτι ευχάριστο;;; Η πράσινη όαση ξαναδημιουργείτε με περίσσιο ζήλο. 

Ναι επιτέλους η αυλή μας ξαναζωντάνεψε...φρεζαρίστηκε και ετοιμάστηκε να υποδεχθεί το σπόρο...

πόσο καιρο άραγε θέλει να πρασινίσει;;; ανυπομονώ.... σας λέω..

καλό καλοκαίρι λοιπόν... και να τα λέμε έτσι; χιχιχιχι

Καλή Ανάσταση

Αγαπημένο μου Blog,
έχω να γράψω στις ψηφιακές σου σελίδες πάρα πού καιρό. Όλη η ζωή μας ένας κόμπος έγινε που ήρθε ώρα να ξεμπερδευτεί. Με κόπο και πολύ προσπάθεια... με άγχος και αγωνία. Χωρίς χρόνο αλλά και αν καταφέρω να ξεκλέψω να τον προσπαθώ να τον επενδύσω σωστά. 

Φέτος στόλισα λιτά το σπίτι με τα γνωστά χάρτινα αυγά και τα υπέροχα πασχαλινά κεριά. Ο μικρός μου πέρασε όλη την εβδομάδα σε παππούδες και γιαγιάδες και το σπίτι έμοιαζε άδειο. Έτσι μόνοι δε βάψαμε αυγουλάκια, παρέλαβα όμως απο τη βαπτισιμιά μου. Αγαπημένη κουμπάρα που δεν αμελεί ποτέ τα έθιμα. 

Βρεθήκαμε όλοι επιτέλους Μεγάλη Παρασκευή στη Μονή Αγ. Αρσενιου στο Βατοπέδι Χαλκιδικής για τη περιφορά του επιταφίου. Απλά Γαλήνια...

 Όμορφη η Χαλκιδική και το χειμώνα...εδώ θα μείνουμε και για την Ανασταση. 

Εύχομαι σε όλους σας Καλό Πάσχα. Υγεία,γαλήνη και αγάπη.

 Μαρία