Ένα σημάδι για κάθε αναπνοή που πήρες, κάθε ανοιγόκλειμα των ματιών σου, κάθε νυσταγμένο χασμουρητό.
Ένα σημάδι για κάθε φορά που πιπίλησες το δάχτυλό σου, που χαιρέτησες, που έκλεισες τα μάτια και κοιμήθηκες στο πιο τέλειο σκοτάδι.
Ένα σημάδι για κάθε φορά που είχες λόξυγγα, ένα για κάθε όνειρο που ονειρεύτηκες μέσα μου.
Ένα σημάδι για κάθε φορά που πιπίλησες το δάχτυλό σου, που χαιρέτησες, που έκλεισες τα μάτια και κοιμήθηκες στο πιο τέλειο σκοτάδι.
Ένα σημάδι για κάθε φορά που είχες λόξυγγα, ένα για κάθε όνειρο που ονειρεύτηκες μέσα μου.
Δεν είναι όμορφη πια. Κάποιοι ίσως που ότι είναι άσχημη. Δεν πειράζει.
Ήταν το σπίτι σου. Ήταν το μέρος που έμαθα να σ’ αγαπώ, που ακουμπούσα
το χέρι μου καθώς ονειρευόμουν ποιος θα είσαι και ποιος θα γίνεις.
Σε κρατούσε μέχρι να μπορέσουν να σε κρατήσουν τα χέρια μου και για αυτό πάντα θα βρίσκω κάτι όμορφο σ’ αυτή.
Χαρισμένο στο μονάκριβο μου Υιό.
Κάθε σημάδι μου είναι κόσμημα.
Σ'ευχαριστώ καμάρι μου!!!
(Απο το eimaimama.gr)
